Bridgecursus oktober 2009.
Ervaring van twee cursisten
Al langere tijd speelde wij met de gedachten bridgeles te nemen. Het was al enige keren voorgekomen dat we uitgenodigd werden “een gezellig potje te komen bridgen”. Deze uitnodigingen moesten we helaas afzeggen, alleen maar vanwege het feit dat we geen idee hadden hoe dat spelletje gespeeld zou moeten worden. Toen we dan ook in de locale bode lazen dat er een cursus gegeven zou worden, hebben we direct gereageerd en ons aangemeld.
Op donderdag 1 oktober was de eerste bijeenkomst in de zo in het nieuws staande Dorpshuis in Soesterberg. Dertien cursisten, waarvan er een enkele wel eens eerder een les had gevolgd, maar het merendeel nog nooit met bridge te maken had gehad. De cursusleiders, Cees van Slooten en zijn secondant Ab Weerman zijn rustig begonnen. Dat er 13 kaarten per kleur in het spel zitten en meer van zulke algemeenheden. Maar al snel werd het tempo opgevoerd. Begrippen als Sans Atout, conventies, Stayman, dummy, controle in de vaste slagen, tellen van de vaste slagen (alleen in SA), Jacoby Transfers, Chinese snit, kwamen aan bod. Ja ..... begint het u ook al te duizelen, ons in ieder geval wel. Na de pauze wordt er geoefend. Spelen die op de voorgaande les zijn gestoken. Hoe zat het ook alweer. Moeten we met twaalf punten passen of mag je toch bieden wanneer je een zes kaart in de hoge kleur hebt? Toch even vragen aan Ab of Cees. Er worden meerdere vragen gesteld, vragen uit onwetendheid. Het is de cursusleiders te loven dat ze te allen tijden kalm en rustig blijven, het nog een keer uitleggen en je wijzen op de overzichten die iedereen naast zich heeft liggen als ruggesteun voor de biedingen.
Thuis proberen we de stof uit ons hoofd te leren, maar door gebrek aan ervaring is dit lastig. Toch zien we nu al weer uit naar de volgende les. Daarin wordt het tegen- en volgbieden behandeld. Daarna weten we “alles” en kunnen we de sportieve strijd aan. Overigens zal dat “alles” in de praktijk wel behoorlijk tegenvallen, daarom hopen we dat Cees en Ab op termijn een vervolgcursus zullen gegeven. Onze leerhonger is nog lang niet gestild. Wat in onze ogen een suf kaartspelletje voor de wat rijpere mens leek, blijkt nu we er zelf kennis mee hebben gemaakt een verduveld lastig maar interessant spel te zijn. Laat de uitnodigingen maar komen, we lusten ze rauw. Grote slem, met minder nemen we geen genoegen.
Uw scribenten Kees & Miranda Scheurkogel